தலைப்பைத்தேடி...

நானும் ஒரு ப்ளாக் ஆரம்பித்து எழுதப் போகிறேன் என்றதும் என் மகன்கள் இருவருக்கும் நான் காமடிபீஸ் ஆகிவிட்டேன். என் புத்திரசிகாமணிகள் செய்த அலம்பல்கள் கொஞ்சநஞ்சமல்ல. ஆனால் இதற்கெல்லாம் அசந்து விடுவோமா என்ன?. சிறுவயதில் அண்ணன்கள், தம்பியோடு சரிக்கு சரியாக சண்டை போட்டது இப்போது பையன்களோடு தொடர்கிறது.

கண்டிப்பாக எழுதியே தீர்வதென்று முடிவானதும், தலைப்பு தேடும் படலம் ஆரம்பமானது. ‘அம்பிகாவின் அவலங்கள்’, `ஆந்தையார் அலறுகிறார்’, இவை என் பெரிய மகன் முன்மொழிந்த தலைப்புகள். `ஆண்டிபண்டாரம் பாடுகிறார்’ னு வைங்கம்மா, சூப்பரா இருக்கும் இது சின்னவர். நம்ம அம்மா ரொம்ப நல்லவங்க, எவ்வளவு கேலி பண்ணாலும் தாங்குவாங்க என்று பாராட்டு வேறு. நானே யோசித்து வைத்துக் கொள்கிறேன். உங்க வேலைய பாருங்க என்று இருவரையும் விரட்டிவிட்டேன்.

நானே யோசித்து, `சொல்லத்தான் நினைக்கிறேன்’, னு வைக்கப் போகிறேன் என்றேன். நினைப்பதோடு நிறுத்திக் கொள்ளுங்கள்; எதையும் சொல்லிவிடாதீர்கள், என்று மறுபடியும் ஆரம்பித்தனர். அதென்னவோ தெரியவில்லை, எதற்கெடுத்தலும் அடித்துக் கொள்ளும் இவர்கள் இருவரும் என்னை கேலி செய்யும்போது மட்டும் உலக மகா ஒற்றுமையாகி விடுவார்கள். ஒரு வழியாக, `சரி ஏதோ எழுதிக்கோங்க, ஆனா மாமா பேர கெடுத்திராதீங்க’என்று ஆசீர்வாதம் செய்து அனுப்பினர்.

இங்கே பலரது எழுத்துக்களை படிக்கும் போது, நாம் புதுசா என்ன எழுதிவிடப் போகிறோம் என்ற பயம் வருகிறது. ஆனால் இந்த அழகான வலையுலகில் நானும் ஓர் அங்கமாகும் ஆசையுடன் தொடர்கிறேன்.........