முரண்கள்.

.

கர்ப்பப் பை `வீக்காயிருக்கு’

`பெட்ரெஸ்ட்’ எடுக்கணும்.

அறிவுரையேற்று,

பத்துமாதமும் படுக்கையிலே

தவமிருந்தும்,

பலஹீனமாய் பிறந்த குழந்தை

பாவமாய் தூங்குவது

`இன்க்குபேட்டரில்’.




சும்மாடு தலையில் கட்டி

செங்கல் சுமக்கும்

சித்தாள் அஞ்சலைக்கு

அழகாய் பிறந்த குழந்தை

அழுக்கு துணியில், அம்மா மடியில்

சிரிக்குது தூக்கத்தில்.

.

சுயநலமென்னும் குறுகிய வட்டத்தினுள்...

சுற்றி சுழன்றடிக்கும் சூறாவளியோ....

ஊய்ய்ய்ங்கென ஊளையிடும் ஊழிப்பெருங் காற்றோ...

திடீரென ஆடும் கோரத் தாண்டவம்;

வாயுதேவனுக்கு யார்மீது என்ன கோபமோ...

மண்ணை வாரி தூற்றுகிறான்; அனைவரையும் சபித்தபடி...

கண்ணுக்கு புலப்படாவிடினும்

புலன்கள் உணர்ந்தன புழுதியின் வாசத்தை.



பட்டென தடைபட்டது மின்சாரம்.

நிச்சயமாய் தெரிந்தது, திரும்ப வராதென;

இரவு எப்படி தூங்க போகிறோம்...

காயப்போட்ட துணிகள் என்னாயிற்றோ...

அடுக்கடுக்காய் முளைத்தன கவலைகள்.



வீட்டின் முன் போடப்பட்ட ப்ளாஸ்டிக் கூரைகள்

படபடத்தன பயங்கர சத்தத்துடன்...

பிய்த்து கொண்டு பறந்து விடும் போலிருந்தது.

ஓட்டுவீட்டிலும், கூரைவீட்டிலும் இருப்பவர்கள்

என்ன செய்வார்கள்... பாவம்.

சுயநலமென்னும் குறுகிய வட்டத்துக்குள் இருந்ததை

அவமானமாய் உணர முடிந்தது,



ஒருநொடிதான்;

வட்டத்தினின்று வெளிவர முடியாதபடி உள்ளிழுத்தது

ஊறவைத்த உளுந்தும், அரிசியும்...


* * * * * * * * * * * * * * * * * * * *


நான் எழுதிய `நட்சத்திரங்களும், நாமும்.' என்ற சொற்சித்திரம், சென்ற

ஞாயிறு வண்ணகதிரில் வெளியாகியுள்ளது. இந்த சந்தோஷத்தை

உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

.

ஏன் இப்படி...?

எட்டி பார்த்தேன், எதிர்வீடு,


பக்கத்துவீடு, அடுத்த வீடு; என


எல்லா வீடுகளிலும் தலைநிறைய பூ;


அழகான சிரிப்பு.


எனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி.?


கோபம், எரிச்சல், பொறாமை;


தேடி தேடி எடுத்தேன்,


கை நிறைய மாத்திரைகள்.


அள்ளிப் போட்டேன்;


தண்ணீர் ஊற்றினேன்.


அப்பாடா......


இனி என்வீட்டு ரோஜாச் செடியும்


நிறைய பூ பூக்கும்.....



(குறிப்பு:- ரோஜாசெடிக்கு பழைய

மாத்திரைகளைப் போட்டால் நிறைய

பூ பூக்கும் என ஒரு துணுக்கு

படித்ததின் விளைவு.)

பிடிமானம்.

எல்லாம் அவனே; என்றுதான்
அனுப்பி வைத்தனர்,
எதுவாகவும் இல்லை
நீ எனக்கு..

விதியை எண்ணி
விட்டத்தை வெறித்து கிடந்தேன்;
`என்ன் நெனச்சுட்டுருக்க?
மௌனமாய் தலையசைக்கிறேன்,
யாரை நெனச்சுட்டுருக்க?
அருவெறுப்பில் குறுகி போகிறேன்.

என்னை முறைப்பவனை
நீ முறைத்தால்,
என் மீதான அன்பு எனலாம்;
ஆளுமை எனலாம்,
என்னையே முறைத்தால்;
உன் மன விகாரமன்றி
மற்றென்ன?

கோயில், கோயிலாக வேண்டவில்லை,
மடிப் பிச்சையும் கேட்கவில்லை; ஆனாலும்,
மடி நிறைந்த மழலையை
தந்தவனுக்கும் தெரிந்திருக்கிறது,
எனக்கோர் பிடிமானம் வேண்டுமென்று.

கண்ணீரை வென்ற பெண்ணாக...

கண்ணீரை வென்ற பெண்ணாக வேண்டும்,
என்று தான் விழைகின்றேன் நானும்,

ஆனால்;


செய்திகள் கூறும் குண்டு வெடிப்புகள்,
பூகம்ப புதைவுகள், சாலை விபத்துக்கள்;


மனதுக்கு நெருக்கமானவர்கள்
பகிரும் சோக நிகழ்வுகள்;


படித்த கதையில் பிடித்த
பாத்திரத்தில் லயித்து போதல்;

”வீட்டுக்கு வரனும் போல் இருக்கும்மா”
விடுதியில் இருக்கும் மகனின்
அலைபேசி குரல்;

ஏதாவது ஒன்று;

தினம் தினம்
தோற்று போகிறேன்.

தோழீ...

கடன் வாங்கிப் போன தோழி,

வரவே இல்லை...

கொடுத்ததே மறந்து போயிற்று.

பலமாதங்கள் கழித்து

பணம் மட்டுமே வந்தது.

சந்தோஷமாய் இருந்தது,

அவள் செளக்யமாய் இருக்கிறாள்

என்பது புரிந்ததினால்.


* * * * * *


தோழியிடம் வாங்கிய கடன்,

கொடுக்கவும் இயலாமல் - முகத்தில்

விழிக்கவும் முடியாமல்;

அன்பு பரிசாய் குழந்தைக்கு

அவள் அளித்த மோதிரம்,

பணமானது - மனம்

நிம்மதியானது.

``ப்ளாக் படும் பாடு’’

குழம்பில் உப்பில்லை,

எல்லாம் இந்த

`ப்ளாக்’ ஆல் வந்தவினை

`நெட் கனெக்‌ஷன கட்’ பண்ணிரலாமா?

கோபத்தில் கணவர்....


இல்லப்பா,

`ப்ளாக டெலீட்’ பண்ணிரலாம்,

ஒத்து ஊதும் மகன்....


ஆழ்ந்த சிந்தனையில்

நான்........

அடுத்து

என்ன பதிவு போடலாம்?????.

நானே...! நானா...!

சிறு வயதில்

கோலங்கள் போடும்போது,

மணிகளால் பர்ஸ் செய்யும்போது,

துணிகளில் எம்ப்ராய்டரி செய்யும்போது

அம்மா சொல்வாங்க பெருமையாக

``எம்பொண்ணு ரொம்ப புத்திசாலி’’

சந்தோஷமாக இருந்தது.

* * * * * *


கம்ப்யூட்டரில் சந்தேகம்,

மகனிடம் கேட்டேன்.

வேகமாய் விளக்கினான்.

விளங்காமல் விழித்தேன்.

மகன் சொன்னான், கேலியாக,

``நீங்க ரொம்ப மண்டூவா இருக்கீங்கம்மா’’

இதுவும் சந்தோஷமாகத் தானிருக்கிறது.

* * * * * * *